Nambinen Maharajane

Nambinen magaraajanae

Nambiyadhu veenillaiyae

Kannan pol koduthaayae

Vanna poonjsaelai

Illaiyil avamaanam thaan…

Nambinen magaraajanae

Nambiyadhu veenillaiyae

Nandriyai vaayaravae

Sollavor mozhi illaiyae

Kannan pol koduthaayae

Vanna poonjsaelai

Illaiyil avamaanam thaan…

Dhraupathi thanai kaatha

Dheivam pol neeyae

Kannanin avadhaaram thaan

Nambinen magaraajanae…

Manjal poosuven

Undhan perai cholli naanae

Iravil madi mel thaalaattuven

Netri kungumam

Undhan nenjil serum vannam

Ilamai nadhiyil neeraattuven

Acham enbadhondru

Ingu micham illai endru

Pachai vanna poovae

Anbu paadal sollu indru

Annai thandhai

Ellaam neeyaaga

Indha annam vandhaal

Undhan seiyaaga

Nambinen magaraajanae

Nambiyadhu veenillaiyae

Thendral enbadhu

Endhan thottam vandha podhu

Adadaa adhu or pennaanadho

Semmeen enbadhu

Endhan odai vandha podhu

Adhuvo mugathil kannaanadho

Kodai veyil vaatta

Indha kodhai vandha velai

Vaadai kaatru kondu

Neeyum vaattam theertha solai

Unnai vittu engum sellaadhu

Endhan kangal endrum

Kannae un meedhu

Nambinen magaraajanae

Nambiyadhu veenillaiyae

Nandriyai vaayaravae

Sollavor mozhi illaiyae

Kannan pol koduthaayae

Vanna poonjsaelai

Illaiyil avamaanam thaan…

Dhraupathi thanai kaatha

Dheivam pol neeyae

Kannanin avadhaaram thaan

Kannanin avadhaaram thaan

Kannanin avadhaaram thaan

நம்பினேன் மகராஜனே

நம்பியது வீணில்லையே

கண்ணன் போல் கொடுத்தேயே

வண்ணப் பூஞ்சேலை

இல்லையில் அவமானம்தான்

நம்பினேன் மகராஜனே

நம்பியது வீணில்லையே

நன்றியை வாயாரவே சொல்ல

ஓர் மொழி இல்லையே

கண்ணன் போல் கொடுத்தாயே

வண்ணப் பூஞ்சேலை

இல்லையில் அவமானம்தான்

திரௌபதி தனைக் காத்த

தெய்வம் போல் நீயே

கண்ணனின் அவதாரம்தான்

நம்பினேன் மகராஜனே

மஞ்சள் பூசுவேன்

உந்தன் பேரைச் சொல்லி நானே

இரவில் மடி மேல் தாலாட்டுவேன்

நெற்றிக் குங்குமம்

உந்தன் நெஞ்சில் சேரும் வண்ணம்

வெள்ளமே நதியில் நீராட்டுவேன்

அச்சம் என்பதொன்று

இங்கு மிச்சம் இல்லை என்று

பச்சை வண்ணப் பூவே

அந்தப் பாடல் சொல்லு இன்று

அன்னை தந்தை

எல்லாம் நீயாக

இந்த அன்னம் வந்தாள்

உந்தன் சேயாக

நம்பினேன் மகராஜனே

நம்பியது வீணில்லையே

தென்றல் என்பது

எந்தன் தோட்டம் வந்த போது

அடடா அது ஓர் பெண்ணானதோ

செம்மீன் என்பது

எந்தன் ஓடை வந்த போது

அதுவோ முகத்தில் கண்ணானதோ

கோடை வெயில் வாட்ட

இந்த கோதை வந்த வேளை

வாடை காற்று கொண்டு

நீயும் வாட்டம் தீர்த்த சோலை

உன்னை விட்டு எங்கும் செல்லாது

எந்தன் கண்கள் என்றும்

கண்ணே உன் மீது

நம்பினேன் மகராஜனே

நம்பியது வீணில்லையே

நன்றியை வாயாரவே சொல்ல

ஓர் மொழி இல்லையே

கண்ணன் போல் கொடுத்தாயே

வண்ணப் பூஞ்சேலை

இல்லையில் அவமானம்தான்

திரௌபதி தனைக் காத்த

தெய்வம் போல் நீயே

கண்ணனின் அவதாரம்தான்

கண்ணனின் அவதாரம்தான்

கண்ணனின் அவதாரம்தான்